Młodzież

Psychoterapia uzależnień behawioralnych u młodzieży 15–18 lat skupia się na odzyskaniu kontroli nad zachowaniem (np. grami, social mediami, telefonem) oraz na zrozumieniu, jakie emocje i potrzeby są nim regulowane: stres, lęk, poczucie pustki, presja rówieśnicza czy trudności szkolne.

W pracy nad uzależnieniami ekranowymi ważne jest wspólne mapowanie „cyklu nałogu” (wyzwalacze–głód–użycie–ulga–koszty) i tworzenie realnego planu zmian, bez moralizowania i samych zakazów. Terapia uczy strategii samoregulacji i radzenia sobie z napięciem (sen, ruch, techniki oddechowe/uważności, planowanie dnia), a także wzmacnia kompetencje społeczne i poczucie sprawczości poza online.

Często wykorzystuje się podejście poznawczo-behawioralne i motywujące: praca nad przekonaniami („muszę być dostępny”, „online jest łatwiej”), nadwykowym porównywaniem się oraz nad FOMO. Ustala się zasady higieny cyfrowej: limity i „strefy bez ekranu”, wyłączanie powiadomień, porządkowanie aplikacji, przerwy w graniu, a czasem okresowe detoksy dopasowane do możliwości nastolatka. Istotna jest także psychoedukacja o mechanizmach platform (nagrody, algorytmy) i trening uważnego korzystania, by młody człowiek rozumiał, co „ciągnie” go do ekranu.

Włączenie rodziców bywa pomocne, ale z poszanowaniem autonomii nastolatka: chodzi o wspólne kontrakty, wsparcie i spójne granice, a nie kontrolę. Terapia sprawdza też czynniki współwystępujące (ADHD, lęk, depresyjność, problemy w relacjach), bo ich leczenie często zmniejsza przymus korzystania z ekranu.

Celem jest trwała zmiana nawyków i poprawa funkcjonowania: snu, nauki, relacji, aktywności i dobrostanu psychicznego.