Terapia systemowa
Wybór optymalnego sposobu terapii oraz nurtu terapeutycznego jest dokonywany podczas diagnozy wstępnej.
Psychoterapia systemowa to podejście, które patrzy na trudności nie tylko przez pryzmat jednej osoby, ale całego „systemu” relacji — najczęściej rodziny lub pary. Zakłada, że objawy (np. problem z nadmiernym używaniem ekranu) mogą pełnić funkcję w układzie relacji, zasad i sposobów komunikacji w domu.
Terapia często odbywa się z udziałem kilku osób (rodziców i dziecka, pary, czasem całej rodziny), choć bywa też prowadzona indywidualnie w logice systemowej. Terapeuta pomaga zrozumieć wzorce interakcji: kto na co reaguje, jak eskaluje konflikt, gdzie pojawia się wycofanie, kontrola albo napięcie.
W kontekście uzależnień ekranowych bada się m.in. czy ekran stał się sposobem na unikanie kłótni, radzenie sobie ze stresem w domu, samotnością albo presją. Wspólnie ustala się jasne zasady korzystania z technologii oraz konsekwencje, ale też role i granice, by nie wpaść w spiralę „policjant–uciekinier”.
Duży nacisk kładzie się na poprawę komunikacji i negocjowanie potrzeb (np. odpoczynku, autonomii, kontaktu), które wcześniej „załatwiał” ekran.
Terapia wzmacnia zasoby rodziny: rytuały bez ekranów, wspólny czas, wsparcie w nauce i sen, sposoby rozładowywania napięcia.
Celem jest zmiana całego wzorca funkcjonowania systemu tak, aby problematyczne używanie technologii przestało być potrzebne lub opłacalne. W praktyce pomaga to zmniejszyć nawroty, bo nowe zasady i relacje podtrzymują zmianę także między sesjami.
