Sylwoterapia

Terapia lasem jest dobrze przebadaną naukowo metodą terapeutyczną, działającą na szerokie spektrum objawów klinicznych w obszarze zdrowia fizycznego i psychicznego. Efektem terapii leśnej są między innymi: obniżenie stresu i niepokoju, redukcja stanów lękowych i negatywnych emocji, wzbudzenie emocji pozytywnych, a także poprawa funkcji poznawczych, takich jak np. zwiększenie wydajności pamięci roboczej, regeneracja uwagi, zmniejszenie impulsywności. Ponadto terapia lasem poprawia funkcjonowanie społeczne pacjentów.

Ze względu na wyżej wymienione korzystne działanie, terapia lasem jest od dziesięcioleci włączana do procesu leczenia uzależnień – zarówno fizycznych jak behawioralnych – na wszystkich etapach tego leczenia: w profilaktyce, terapii oraz w zapobieganiu nawrotom. Badania wykazują, że na każdym z tych etapów włączenie terapii lasem pozwala uzyskać lepsze wyniki. Osoby zagrożone uzależnieniem, które mają większą łączność z naturą, rzadziej ulegają uzależnieniu. Pacjenci uzależnieni lepiej i skuteczniej przechodzą terapię, jeżeli w jej trakcie zastosowano interwencje oparte na naturze (czyli na przykład terapię lasem), a po zakończeniu terapii pacjenci ci dłużej zachowują wolność od uzależnienia.

Leczenie uzależnień ekranowych ma stosunkowo krótką, dopiero trzydziestoletnią historię, ale już teraz dysponujemy wynikami badań, które wskazują, że włączenie terapii lasem jako terapii wspomagającej leczenie uzależnień ekranowych zwiększa skuteczność tego leczenia. Pacjenci uczestniczący nawet w krótkich, kilkudniowych programach terapii leśnej wykazują duże pozytywne zmiany takie jak: zmniejszenie głodu użytkowania Internetu, poprawa koncentracji, redukcja zachowań impulsywnych, zwiększenie odporności psychicznej, poprawa funkcjonowania poznawczego i społecznego. Autorzy badań postulują, aby do postępowania z uzależnieniami ekranowymi włączać na szeroką skalę interwencje oparte na naturze – ze względu na ich skuteczność i powszechną dostępność.